Bu hikayelerin vakti geldi. #göçnotları

Bir süredir oturduğum güzide İngiliz kasabasında yeni edindiğim ekose piknik örtüsünü müsait gördüğüm her yeşilliğin üstüne serip hayatıma bu ekose pencereden bakıyorum artık. Bu pencereden, işten çıkıp eve giden, sonra yemek yiyip uyuyan insanlara sanki önceki gün aynısını ben yapmamışım gibi hayretle bakıyorum. İnsan kendine bunu neden yapar diye ahlanıp vahlanıyorum içimden. Şu güzelim havada,…

Lise mezuniyetinde kimin aklına gelmişti üç yüz kadar mezunu bahçede toplayıp “Bu gece son” şarkısını söyletmek? “Biraz sonra bu kapıdan son kez çıkıp yine kendini vuracaksın yollara…” Mutlulukla hüznün çorbaya döndüğü mide acıtan bir andı, o anları bilirsiniz.Pasaport kuyruğuna hızlı geçiş geldiğinden beri o anın büyüsünü bozdular. Eskiden uzun zikzak kuyrukta polis memuruna doğru ilerlerken…

Arşivlerden eşimle benim üniversitede müzisyencilik oynadığımız bir video çıktı. Onun saçları uzun, beline varıyor, bense punk modasına öncülük ediyorum, saçlarım kısacık ve pembe. Elimizde gitarlar falan. Ankara’dayız.Yazımın tam da burasında kafası karışmış bazı tanıdıklar birbirine bakıyordur. Pembe saç mı? Punk mı? Ankara mı? İstanbul peki?Tamam uydurdum ama video gerçek ve türkü söylüyoruz, gitar da orada.…

Yıllar evvel okuduğum bir haber vardı. Adamın dört çoçuğu olmuş ve isimleri şöyle: Ufuk, Tan, Doğan, Güneş. Şimdi bu isimleri birleştirip cümle haline getirin. İşte bu aklımdan çıkmıyor.Günün en güzel saatiydi. Ufukta deniz güneşe karışmıştı. Begonviller koyvermişti ancak hiçbir şey düşünemiyordum. Ne bir kitap okuyabiliyordum, ne de hayata dair kararlar alabiliyordum. Misal ufuktan doğan güneşi…

Kanada’da bir belediye ağaçlara yaşama hakkı vermiş. Doğduğu yerde serpilme hakkı da yasaya dahil. Bunu duyan saksıdaki fesleğenim bir süredir triplerde ama onu köklerinden alıp koparan ben değilim. Bugün şunu düşündüm. Bu evde kocam, ben, iki kedim de sevgili fesleğen hanımla aynı kaderi paylaşıyoruz. Bazen kedilerim için de kederleniyorum. Analarından babalarından kopmakla kalmadılar bir de…

Facebook yine milattan önceki fotoğrafları önüme düşürdü. Bu seferki Yıldız’da okurken bahar şenliğinde çekilmiş bir fotoğraf. Birkaç arkadaş gondoldayız. İlk kez gondola binmiştim. Hatırlıyorum, arka fonda konser alanından Teoman’ın sesi geliyordu. “Şimdi ölmek istemem, daha bir kalbe dokunmadan..” Gondol alçalıp yükselmeye başladı. En son mertebeye ulaştığında kendimi Kurtuluş Savaşı’nda o ağır kağnıları taşıyan kadınlar gibi…

Kırık bir kolun insana ne kadar ilham vereceğine şaşırırsınız. Gerçi tüm edebiyatın kırık kalpler üzerine inşa edildiğini düşünecek olursak buna çok şaşırmamak lazım. Kol da kalp gibi etten kandan bir organ ne de olsa. Üstelik kalbin kemiği bile yok. Kırılması daha şüpheli bana sorarsanız. (Ne kırıkmış be kardeş!)Sabredin, son iki hafta. Alçım çıktıktan sonra amma…

Kolum kırıldıktan sonra alçının berisinden parmaklarımı büktükçe çeşitli sesler gelmeye başladı. Çıt, çıt, çıt. İçeride bir şeylerin iyileşmekte ancak değişmekte olduğunu biliyordum. Yıllar önce “Beynine Bir Kere Hava Değmeye Görsün,” diye bir kitap okumuştum. Beyin cerrahıydı kitabı yazan. Deriniz bir kere açıldığında ve içine hava girdiğinde bir daha eskisi gibi olamıyordunuz.Ben de eskisi gibi değilim.…

Annem, “Bir şey hayırlıysa çabucak olur,” derdi. Bu cümleyi cebime koyup uzun uzun yürüdüm yıllar boyu. Ne zaman bir yolu zorlasam, bir şeyin peşinde sanki o olmadan yaşayamayacakmışım gibi koşsam cebimi kurcaladım yine. Yıllar sonra bir kitapta benzer bir yazı görünce hemen sahiplendim onu. “Zamanı gelmiş bir fikirden daha güçlü bir şey yoktur.” Bu cümlenin…

“Solda güneş yükseliyordu, güneye giderken.” Gitmenin en güzel hali buydu. Saatler geçip havadaki iyot miktarı arttıkça yol albümümden çıkan şarkılar da hücrelerimdeki baskıyı serbest bırakıyordu. Gittiğim yerler, kaldığım yerler değişse de duygular ve şarkılar hep aynıydı.Bırakıp gidince, çekip gidince, başını alıp gidince. Alışamayınca. Bir de Nazan Öncel çalınca, “Gidelim buralardan, dayanamıyorrrum,” derken o, “alışamıyorrummm” lar…