Bu hikayelerin vakti geldi. #göçnotları

Onu ilk elime tutuşturduklarında ne yapacağımı bilemedim. Çarpık çurpuk bişeydi. Ama hızlıca benimsiyor insan.Şu an henüz iki haftalık, altı hafta sonra kavuşacağız inşallah. Doktor mavi mi yoksa pembe mi diye sordu hatta, henüz erken değil mi, ne çabuk belli oldu? Ben de mavi dedim, ne bileyim içimden öyle geldi. Böyle herkes gibi şatafatlı bir operasyon…

Kol kırılır, yen içinde kalır derler. Yen burada giysi anlamına geliyor. Yani kol kırılırsa giysi içinde kalır ve görünmez. (Aile içinde bir hadise olursa, bu aile içinde kalmalıdır, anlamında kullanılır.) Ben de bu sözün tam aksi olarak kolum kırıldığında ve alçıya sarıldığında “benim can kırıklarım var” diye bir post atmış bulundum. Pek çok mesaj aldım…

Thames Nehri’ne karşı oturup resim yapan bir adam görmüştüm geçenlerde.Eskiden olsa hayranlıkla bakardım ona.Şimdi ise bir manzarayı yağlı boyayla duvarda görmekOlmayan bir olayı öyküleştirmekAcılardan, hüzünlerden, sevinçlerden şarkı yazmakVe şarkı söylemek biraz anlamsız geliyor. Oyun oynamak gibi,Çocuklar bile sıkılırlar bazen oynamaktan. Onun yerineBir çiçeğin adını düşünmekBir ağaçla uzunca bakışmakKedimle halıda yuvarlanmakHattaBulaşıkları toplamak daha iyi hissettiriyor. Oturup…

Daha evvel de dediğim gibi ne kadar önemsemiyormuş gibi yapsam da önemsediğim ortada. Sevgili kendim, lütfen kabul et bunu artık, onca yıl geçirdin kendinle sonuçta!İçimdeki ses sürekli şöyle diyordu. “Hey, artık abartıyorsun, otuz beşten sonra bırakmalıydın!”, “Oldu olacak sırf doğum günün diye kıta değiştir, Amerika’ya git mesela!” İç sesim içimi okuyordu bildiğin. Boynumu büktüm ama…

Bir süredir taşınmaya çalışıyorum. Bir nevi ÖSS’ye çalışmak gibi. Bir sürü ev görüp her detayı bildiğimizden emin olmaya çalıyoruz. Mesela evler aralarında ikiye ayrılır. Isıtma sistemi üçe. Böyle birçok yer gezip beğendiğimiz evleri listeleyip verdik emlakçıya ama garip bir şekilde ilk tercihimin çıkmasını istemiyorum. Onu annemin zoruyla seçmiştim. Şu İngiliz tarzı müstakil evi, biliyorum mantıklı…

Her yazarın baş ucu kitabım diye tanıtmasından sıkılmıştım ve şu çavdar tarlasındaki çocukların hikâyesi de neymiş diye sonunda okudum romanı. Olay çavdar tarlasında geçmiyor öncelikle. Ama ben bu kitabı küçük prensin çavdar tarlasında gezindiği bir kitap olarak hayal etmiştim en başında yalan yok. Dolayısıyla başarılı bir kitap adı seçimi gibi gelmedi bana, her ne kadar…

Tahmin edebileceğin gibi bugün de tersimden kalktım. Ama ben en azından düzüm demiyorum. Hem sabah sabah mesajını görmesem bu konuya hiç girmezdim onu da bil. Ama madem yeri geldi, seninle emojiler hakkındaki şu konuyu açıklığa kavuşturalım. Şu gülen surat, üzgün, ağlayan surat falan. Onları salmasan mı artık? Duygularının sorumluluğunu almanın vakti geldi. Mesela şöyle ağız…

“Seni biri çok fena üzmüş, çok kez sırtından bıçaklanmışsın sen,”“Öyle mi diyorsunuz?”“Benim hislerim kuvvetlidir bak, çok üzüldüm sana, ama şuraya yazıyorum o sana döner,”“Döner mi?”“Döner!”Bu dialog York’ ta bir Türk meyhanesinde yan masadaki kadınla benim aramda geçiyordu. İyice içtikten sonra herkesin can ciğer kuzu sarması olduğu o sarhoş gecelerden biriydi. Beni biri üzmüştü evet ve…

Başım acayip ağrıyordu uyandığımda. Açlıktan ölecek gibiydim. Geceden kalma gibi bir durumum yoktu, alkol almamıştım ama mesaiyi fazla kaçırmıştım dün; on beş dakika kadar. İş yerinde bir arkadaş beni lafa tutmuş, çocuğunun bale videolarını izletip durmuştu. Aynı şirkette olmasak basıp giderdim. Sonuçta benim kedim de taharet musluğunu açabiliyor, beşinci kattan atlayıp hayatta kalabiliyor ama kimsenin…

Karar verdim. Deli olan ben değilim, sizsiniz. Tamam, hemen savunmaya geçmeyin. Dışarıdan bakınca pekala normalsiniz evet, sizi ilk gördüğümde ben de böyle düşünmüştüm. Yine de deli olduğunuzu anlayana kadar sıtkım sıyrıldı, o sırada kafam bir hayli bozuldu yani. Bu yüzden Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları’ nın yolunu tuttum. Herhangi bir psikiyatriste de gidebilirdim ama durumum…