“Bazen insan eski hayatından çıkmadan evvel son bir kez eski odaları dolaşır.”
Geçen gün ofis mutfağında üç yıl evvel kısa bir süre de olsa birlikte çalıştığım bir kadını görmüştüm. Gördüğümde onu tanımadım, sadece adını değil, anıları, dahası yüzünü silmiştim hafızamdan. Üstelik adını hatırlattığında hafızamın derinliklerinde bir ışık bile yanmadı.
Devam eden birkaç haftada hayatımın aynı döneminde tanıştığım ve bir şekilde yollarımızın ayrıldığı farklı insanlarla da karşılaştım. Üstelik her gün geçtiğim yollarda, alışveriş yaptığım markette. Ama neden şimdi?
Mazide bir delik açılmış, cılız anılar suyun üstüne çıkarken bir süre ortalık bulanmıştı ama kolayca temizledim suyu.
Hayatımın o döneminde yazıp biriktirdiğim öykülerimi de “Ne Zamandır Yoktu Işıklar” adı altında toparlayıp Tomris Uyar Öykü Armağanı’na gönderirken de (pek bir beklentim yoktu) ama artık bir sayfa kapanıyor hayatımda diye düşündüm. Artık eski yazılarla oynamaya, kelimeler ekleyip çıkarmaya son vermek istiyordum. Yazdıklarım da bu insanlar gibi neyse oydular işte. Neden uğraşıyordum?
Geçen gün tesadüfen Instagram’da yarışmanın uzun listesinin açıklandığını görünce hızlıca adımı aradım ekranda. Ve listenin sonunda bir ışık yandı: “Ne Zamandır Yoktu Işıklar”
Ofiste karşılaştığım kadını neden gördüğümü hâlâ bilmiyorum. Aslında neden unuttuğumu düşünmeliyim. Belki de çok zaman geçti herşeyin üstünden. Kullanılmayan odaların ışıkları kapanıyor birer birer.
Yorum bırakın