Karahindiba gibi hissetmek

Thames Nehri’ne karşı oturup resim yapan bir adam görmüştüm geçenlerde.
Eskiden olsa hayranlıkla bakardım ona.
Şimdi ise bir manzarayı yağlı boyayla duvarda görmek
Olmayan bir olayı öyküleştirmek
Acılardan, hüzünlerden, sevinçlerden şarkı yazmak
Ve şarkı söylemek biraz anlamsız geliyor.

Oyun oynamak gibi,
Çocuklar bile sıkılırlar bazen oynamaktan.

Onun yerine
Bir çiçeğin adını düşünmek
Bir ağaçla uzunca bakışmak
Kedimle halıda yuvarlanmak
Hatta
Bulaşıkları toplamak daha iyi hissettiriyor.

Oturup kendimi üretmeye zorlamak yerine kendimin bu halini kucaklıyorum.
Eski ben’i terketmek değil, yeni bir benlik kazanmak diyorum buna.

Karahindabalar gibi…
Onlar da yapraklarını içine çekip
Sonra beyaz bir küreye dönüşüp
Çoğalırlar
Uçabilmek için
Sarı çiçeklerini hafif pamuk iplikleriyle değiştirirler.

Rüzgarla dağılmazlar
Döne döne yol alırlar